Islamitische kunst en architectuur

Van Marokko tot Iran delen de islamitische kunst en architectuur een reeks ideeën: geometrie die het oneindige suggereert, kalligrafie als versiering, de arabesk van ineengevlochten ranken, en licht en water die worden ingezet om rust te scheppen. Gebouwen zijn naar binnen gericht, rond binnenplaatsen en tuinen, en bieden schaduw en stilte, afgeschermd van de straat.

Elke dynastie voegde een eigen accent toe. De Omajjaden versmolten Byzantijnse en Perzische tradities; de Abbasiden bouwden op enorme schaal; de Fatimiden en Mammelukken vulden Caïro met koepels en minaretten; de Ottomanen vervolmaakten de centrale koepel; de Safawiden bekleedden Isfahan met blauwe tegels; en Marokko ontwikkelde een eigen wereld van gesneden cederhout, stucwerk en zellige-mozaïek.

Veel van de nieuwste herkenningspunten van de regio ontlenen iets aan deze ideeën. De koepel van Jean Nouvel boven het Louvre Abu Dhabi filtert het licht als een bladerdak van palmen; het Museum voor Islamitische Kunst in Doha is geïnspireerd op de reinigingsfontein van de Ibn Tulun-moskee in Caïro; en de torens van Riyad en Dubai gebruiken vaak schermen in de stijl van de mashrabiya om het glas tegen de zon te beschermen. Oud en nieuw naast elkaar te zien is een van de genoegens van een reis; onze pagina over de opmerkelijke projecten in aanbouw laat zien wat er komt.